سی و دو سال تنهایی

فردا سی و دو ساله می شم. سی و دو سال از زندگیم دراین کره خاکی می گذره.

امروز دلم گرفته ...نگاه می کنم و می بینم چقدر تنهام...

چقدر سعی کردم به ادم ها خوبی کنم و رفیق و دوست خوبی براشون باشم و بعد اون ها گذاشتن و رفتن.

این که توی این سی و دو سال، بین این همه مردی که اومدن و رفتن، هیچ کدومشون شریکِ زندگی من نشد...

دوست داشتم امسال کنار همسرم بودم، دوست داشتم برای بچه دار شدن برنامه می ریختیم. دوست داشتم شب تولد سی و دوسالگیمو تو بغلش باشم. من رو ببوسه و بهم بگه عزیزترین فرد زندگیشم.

اما قسمت نبوده. خدا خواسته تا اینجای زندگیم تنها باشم. الحمدالله.

الحمدالله

الحمدالله