غصه های دل من!

خدایا التماست می کنم... چه کسی پیش تو عزیزتر است؟ چه کسی را دوست داری؟ چه میخواهی؟ من چه کنم؟ چه کنم خدا؟ چه کنم خدا؟فقط مرگ مرا برسان... من چه کرده ام که این همه با آدم هایت مرا اذیت میکنی؟ مگر من همان آدمی نبودم که مهربانی ام را نثارشان کرده ام؟ باید جواب مهربانی من توهین باشد؟ جواب مهربانی چه کسی را با کنک می دهند؟ کدام مهربانی در کدام آیین، مهربانی را با زخم زبان، با نامهربانی، با خشم پاسخ می دهند؟ من چه کنم؟ چه کنم؟من چه کنم؟ چه کنم حالا که گشایشی نصیب من نمی کنی، حداقل مرگ مرا برسانی؟ مرگ که حق است... همه وعده های که داده ای برای خوبان است، نصیب من نم...

من اضافی ام... ترا به مقربانت، به خوبانت. به هر کس که دوست داری... به بزرگی خودت.. به رحمی که به آدم ها کردم و جایش زخم زدند... به مهری که نثارشان کردم و عداوت ورزیدنت.. به حمایتی که ازشان کردم و طردم کردند... مرا از این دنیای اضافی پس بگیر... خواهش می کم...من هیچی غیر از اشک ندارم...هیچ.....